Guitarist Burak Kaya comes from Turkey along with his team of Ozan Muslouglu/b and Yinon Muallem/perc for a collection of soothing and adroitly swinging originals. He’s got a delicate tone with a winning lilt, displayed on “Hasankeyf” and “Eylemciler.” The trio uses space well on the alluring and soohting “Gezi Parki” and there is a calm bal on pieces such as “Tree Cutter Bridge.” The rhythm team adds some latin touches on “HES Off” and the whole band gets exotic on “Gerze.” Kaya has a rich sound with the strings, and although he sounds masterful, his lyricism sounds sensitive and thoughtful. A real charmer.

George W.Harris, 01.07.2016
(Jazz Weekly) »» »»

Review by George W.Harris (Jazz Weekly) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

BURAK KAYA [gtr] is from Turkey from where he has issued, CLIMATE CHANGE [Weplay 8680275 090405], a trio set [Ozan Musluoglu-b Yinon Muallem-perc] playing 9 Kaya originals [46:47]. The music is drawn by Kaya’s concern not just for climate change but that which has already been threatened by man’s destruction and plundering. And no matter how honorable or misguided you may feel about Kaya’s concerns, this is about the resultant music. Kaya here plays acoustic guitar with nylon strings which he writes, creates (a) natural acoustic sound. The sound here is very gentle and while at first listen this did not strike me as particularly jazz neither is it folk or world so as it is syncopated and has lilt. By the third listen it stayed pleasant and, yes, jazz it is. His playing is reflective of no one in particular, though Lenny Breau came to mind at times. Kaya is largely self taught and Turkey is far from the World’s jazz centers so hurray for individuality. This wears very well, very well indeed.

Robert D.Rusch, January 2016
(Cadence Magazine) »» »»

Review by Robert D.Rusch (Cadence Magazine) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

Guitarist Burak Kaya’s Climate Change is a self-produced “message album” designed to heighten awareness of humans’ destruction of the ecosystem, adorned with 13-year-old Filipino artist Trisha Co Reyes’ provocative painting of a young girl drawing aside black and white curtains covered with images of pollution to reveal a colorful utopia of birds and beasts. Like the painting, Kaya’s chord changes are lush and chromatic, evidently inspired by Brazilian bossa nova and rendered with a delicate touch on classical guitar. Supported by the fleet-fingered bass playing of Ozan Musluoğlu, whose solos provide some of the album’s more dramatic moments, and minimalist hand percussion of Yinon Muallem, Kaya’s gentle compositions ebb and flow like waves on a beach, but would profit from more of the dark tension represented by the fish skeletons and noxious fumes on the curtains of Co Reyes’ painting—tension hinted at, but insufficiently explored, on tracks like “Ağaçkesen Köprüsü (Tree Cutter Bridge)” and “Gerze”.

For more information, visit burakkaya.com.tr

Tom Greenland, June 2015
(The New York City Jazz Record) »» »»

Review by Tom Greenland (The New York City Jazz Record) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

I was given the honor and pleasure of reviewing a new CD by an amazing guitarist and composer from Istanbul, Turkey, Burak Kaya. The CD is entitled “Climate Change”. I did not know of him or his work, nor did I have any preconceived notions of what his music was like. Listening to it and making notes on his music turned out to be an unexpected pleasure.

Track 1 is “Activists”. It begins with solo guitar with soft percussion. He plays a nylon-stringed guitar, and this song has a highly syncopated rhythmic motif. His chordal playing of the motif is not reflective of any stereotypical “ethnic” style. It is simply a very personal feeling, bouncing, driving rhythm which catches your ear immediately. The texture is impressive; the drums add more cymbals, then Kaya intersperses single lines at times, developing the motif without straying. The bass enters, the guitar comps, and the percussion moves to soft shakers. A well-crafted and well played composition, with the attention given to texture most impressive.

Track 2 is “Gezi Park”, a jagged, staccato motif between guitar and bass. The percussion enters, adding to the funky, jagged feel. Halfway through the development, there is a change of feel to a sultry swing feel. It is reminiscent of an Ellington/Strayhorn theme, lilting block chords leading the way. A fine bass solo with a slight “Gypsy” feel follows with a lot of percussive effects in the solo. Excellent track.

Track 3 is “Hasankeyf”. This starts as a solo guitar block chord balls, a beautiful melody which switches between major and minor tonality. It then breaks into a light swing feel with the bass; lots of nice single lines against the bass, followed by 4-to-the-bar comping behind the bass solo. The bass then drops out, returning the feel to the solo guitar ballad. A beautifully crafted composition, with great attention paid to the interplay of the instrumentation.

Track 4 is “Emek Movie Theatre”. This starts as a trio, a soft, slow, swaying melody, like winds blowing across an oasis, for lack of a better description. The chordal statement of the melody pulses in unison with bass and percussion. There is some very nice chordal soloing on guitar. This song is driven by pulsing drum rhythms throughout. It is less adventurous harmonically than the previous ones, but the swaying rhythms carry the whole song magnificently.

Track 5 is “HES Off”. This is another rhythm-driven track with the trio in full force. It is similar to track 4 in the pulsing swaying rhythm, but this song is much richer harmonically. There are more single-note lines in Kaya’s solo, and his improvisations stay admirably close to the theme, developing it beautifully. Beautiful song, beautifully played.

Track 6 is “Tree Cutter Bridge”; again, this track is driven by strong pulsing rhythms, but it is quite different from the previous ones. This one was reminiscent of some of John Stowell’s dissonant, close-voicing, arpeggiated lines, but with very highly syncopated feel from the trio. You CANNOT sit still when this one is playing; your foot will be tapping or you will be swaying along. It is that catching. The bass sound on this track is especially striking, with a very deep, clear tone. There is tremendous interplay between the bass and guitar which highlights the highly developed musicianship which fills this entire CD.

Track 7 is “Istanbul Cycleways”. This is just a short snippet of a musical idea, just a few seconds long, reminiscent of biking in Istanbul. Quite novel ides, to suggest the musical motif, then abruptly leave it open for the imagination to finish, perhaps as an indication that the bike paths need to be lengthened???? Very clever!!!

Track 8 is “Climate Change”, an apparent nod to the need to correct our haphazard use of Mother Nature’s bounties. Upon listening, it is quickly apparent that this is the intention of the track. The chordal statement of the melody with its swaying rhythms, alludes to the harmony in life when the condition of the Earth is respected. The bass and drums enter, adding to the texture, and the feeling that the 3 instruments are in harmony, as we would be if we cared for the planet as we should. Then the solos, a single-line solo from the guitar followed by a great bass solo with harmonics and terrific percussive effects, seems to point towards a dissonant, fractured feeling, evoking the misuse of the world’s resources. The following percussion solo continues to develop this theme. Suitably, there is no “ending” stated, as our needs to control consumption is still a work in progress. A well crafted composition which fits the subject matter magnificently.

Track 9 is “Gerze”. It begins with a very open solo guitar statement with very wide, quintal-sounding arpeggiation over an intermittent drone bass note; there is an abrupt change of pace and rhythm as the bass and drums enter. The song builds in a very “folk song” feel around a different, syncopated arpeggiated melody. It builds and builds until there is another abrupt change of rhythm and melody, played in block-chord style by the guitar. This song keeps you off balance throughout, never giving you the expected, the ordinary; this track, and the whole CD are like nothing familiar to “Western” ears, but the entirety of this CD was a breath of fresh air, some music going in unexpected ways and unusual places, generally driven by bouncing, catchy rhythms but always filled with musicianship of the highest order.

The three musicians, Burak Kaya on guitar, Ozan Musluoglu on bass and Yinon Muallem on percussion have a sympathy with each other that makes every track on this CD an enjoyable adventure. HIGHLY recommended.

James Seaberry for JGS, 13 May 2015,
Reviews – Jazz Guitar Society »» »»

Review by James Seaberry (Jazz Guitar Society) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

Turkish guitarist Burak Kaya’s Climate Change is a socially conscious album with a definite political theme. It does not, however, “scream” its civic message boisterously or with an aggressive style. Instead, its nine originals unfurl with a peaceful yet gripping feel and pastel colored hues with a memorable vibe.

The dramatic “Gezi Park,” named after the location of the Istanbul protests against (initially) urban development, opens with a series of expectant brief bursts of collective phrases that roll with martial precision. Kaya ushers a nocturnesque ambience with his complex strums and intense poetic flair. His guitar takes center stage with a bluesy nostalgia and Djangoesque Joie De Vivre. Bassist Ozan Musluoglu’s lyrical solo progresses with thrilling agility before percussionist Yinon Muallem’s angular beats usher in the concluding head.

Musluoğlu showcases his oud like lyricism on the paean to “Emek Movie Theater,” the historic cinema that was torn down to make room for a mall. Tangoesque passion peppers the wistful, romantic piece adding to its mellifluous nature.

Kaya’s haunting refrains mark the title track with powerful emotive tones. Darkly hued elements lace the guitarist’s virtuoso improvisation while Muallem’s thrilling polyrhythms are full of elegant subtle anger.

The seamless camaraderie among the three musicians results in captivating harmonic textures on “Gerze.” The tune dedicated to the historic town threatened by coal mining brims with folk motifs, spiritual hints and a mystical rumble. The result is intriguing and captivating, as it is simultaneously raw and sophisticated.

There are also upbeat moments on this delightful album. The fast paced “He’s Off” for instance has plenty of humor but with a lilting undercurrent of melancholy. A celebratory atmosphere meanwhile characterizes the bright “Activists.”

With this stimulating and conceptually unified record, Kaya, with the support of his talented band mates, has created a refreshingly unique work. It is a disc that gracefully increases awareness to the environmental impact of human greed both in his home country and worldwide. This makes “Climate Change” an artistic statement that is both timely and timeless and one that also manages to charm and captivate.

Track Listing: Eylemcller (Activists); Gezi Parki (Gezi Park); Hasankeyf; Emek Sinemasi (Emek Movie Theater); HES’ Tir Git (HE’S Off); Agackesen Koprusu (Tree Cutter Bridge); Istanbul Bisiklet Yollari (Istanbul Cycleways); Iklim Degisikligi (Climate Change); Gerze.

Personnel: Burak Kaya: guitar; Ozan Musluoglu: double bass; Yinon Muallem: percussion.
Record Label: Self Produced
Style: Modern Jazz

Hrayr Attarian, 06 Nisan 2015
CD Review – All About Jazz »» »»

Review by Hrayr Attarian (All About Jazz) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

Turkish guitarist Burak Kaya sees climate change as the greatest challenge facing mankind. On the sleeve of his album of the same name, he cites a Cree proverb: “Only when the last tree has been cut down, the last river has been poisoned and the last fish has been caught, will man finally realize that we cannot eat money.”

He offers this disk as a ray of light in an increasingly dark world. The label and cover pictures by teenage Filipino artist Trisha Co Reyes show a little girl drawing back grey curtains decorated with skulls and the stumps of felled trees to reveal a magical world of animals and plants saved from extinction.

Some idea of Kaya’s commitment may be gained from his description of the opening song,”Activists.” He says it is a tribute to “environmental activists from different parts of the world who have set off from their own region to fight for the future of the whole planet.”

“Gezi Park,” “Hasankeyf” and “Gerze” are all Turkish ecological flashpoints. “Emek Movie Theater” celebrates a building from 1884 by architect Alexandre Vallaury which was torn down in 2013, victim of President Recep Tayip Erdogan’s almost manic desire that Turkey should be seen to be part of the modern world.

“Tree Cutter Bridge” celebrates the forests to the north of Istanbul threatened by the construction of the third Bosphorus bridge, which began in 2013, and “HES Off” describes the damage inflicted on the Turkish environment by hydroelectric schemes.

Few can doubt his sincerity when it comes to the environment, but what of Kaya’s music? He’s an accomplished guitarist but as a composer relies a little too heavily on harmony. Most of his songs are complex chord clusters linked by runs. Melody is neglected.

Parts of “Gezi Park,” “Hasankeyf” and the title track break this mould to excellent effect and hint tantalisingly at the possibility of greater things further down the line.

If, that is, we’re permitted to get there by the people busy wrecking the planet in defiance of that Cree proverb.

Track Listing: Eylemcller (Activists); Gezi Parki (Gezi Park); Hasankeyf; Emek Sinemasi (Emek Movie Theater); HES’ Tir Git (HE’S Off); Agackesen Koprusu (Tree Cutter Bridge); Istanbul Bisiklet Yollari (Istanbul Cycleways); Iklim Degisikligi (Climate Change); Gerze.

Personnel: Burak Kaya: guitar; Ozan Musluoglu: Yinon Muallem: percussion.
Record Label: Self Produced
Style: Modern Jazz

Chris Mosey, 02 Mart 2015
CD Review – All About Jazz »» »»

Review by Chris Mosey (All About Jazz) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

Gitarcı Burak Kaya 45 yaşında, Ankaralı. Bir ara Çekirdek topluluğunda çalmış. Müzisyen ruhuyla iş hayatının çatışmalarını aynı bedende yaşayanlardan. İlk albümü 2013 tarihli “Cango’ya Türküler”. Özgün bestelerini klasik gitarıyla çaldığı yeni çalışması “İklim Değişikliği” ise, enstrümantal ve akustik trio formatlı; kontrbasta Ozan Musluoğlu, vurmalı çalgılarda da Yinon Muallem var.

Neoliberal politikalara ve emek sömürüsüne külliyen karşı parçaların kahramanları, küresel ısınmaya dikkat çeken çevre eylemcileri, Gezi Parkı’nda ranta direnenler, Gerze’de, Hasankeyf’te nükleer santrala hayır diyenler, doğal alanlara sahip çıkanlar, yani halk.

Müzikal tarafında ise, üç müzisyenin farklı dünyaları yan yana geliyor: caz, Latin, Anadolu ezgileri, Ortadoğu ritim ve temalarının kaynaştığı bir zenginlik gözlemleniyor.

Düzenlemeler, bu albümde yer alan üç çalgıyı eşit derecede öne çıkarıyor. Kontrbas sadece bir eşlikçi değil, yanı sıra sürekli soloya çıkacak kadar da söz sahibi. Aynı şekilde vurmalılar da arka planı doldurmanın ötesinde, kendine ayrılmış bir özgürlük alanında ezgi çalıyor.

İçeriği sert, soundu yumuşak bir albüm “İklim Değişikliği”; tıpkı, çığlıklarıyla ruhu arasındaki ilişki gibi…

İklim Değişikliği – Burak Kaya (We Play)

Murat Beşer, 22 Şubat 2015, Pazar
(Vitrindeki Albümler – Cumhuriyet Gazetesi)

Vitrindeki Albümler – Murat Beşer (Cumhuriyet) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

CD Review: Amazing Guitarists From Around The World Celebrate New Releases

Turkish classical guitarist Burak Kaya recently released his latest album “Climate Change.” It was recorded in Istanbul as a trio along with Ozan Musluoglu on double bass and Yinon Muallem on percussion and combines the melodic sounds of classical guitar along with Latin and Middle Eastern rhythms. The new nine-song release begins with the finger-picking tempo of “Activists” as all of the songs deal with the global climate change through music. Burak breaks up the melody of “Gezi Park” into three sections, each one giving the music a different tone. The romantic mood of “Emek Movie Theater” just floats along, while “HES Off” has a straight forward approach, running rapidly along like the rivers it is describing. The highlight of the album is the title-song, “Climate Change,” which has a dark, bluesy feel to reflect the song’s message of how badly our planet has been damaged by big companies. To find out more about Burak Kaya and his latest album “Climate Change,” please visit burakkaya.com.tr

James Pasinski, 18 Şubat 2015
CD Review – JP’s Music Blog »» »»

Review by James Pasinski (JP’s Music Blog) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

İklim Değişikliği’ne Müzikal Haykırış

Burak Kaya, önemli caz ve klasik gitar icracılarından. İki yıl önce müzik grubu ve Pınar Ayhan’la birlikte Cango’ya Türküler isimli albümü piyasaya çıkaran Kaya şimdi de İklim Değişikliği’yle karşımızda.

Yitip giden tabiat güzelliklerine dikkat çekenİklim Değişikliği, klasik gitarda Burak Kaya, kontrbasta Ozan Musluoğlu ve vurmalı çalgılarda Yinon Muallem’in yer aldığı akustik tınılara sahip bir albüm. Tüm parçalar Burak Kaya’ya ait. Eylemciler ve Gezi Parkı adlı çalışmasında gezegenin geleceği için savaşan çevre eylemcileri anlatılıyor. Gerze’de, Hasankeyf’teki HES projelerine dikkat çekiyor. Emek Sineması’na, ağaç katliamının yapıldığı üçüncü köprü inşaatına gitarının telleriyle haykırıyor sanatçı.

İklim Değişikliği – Burak Kaya – We Play

Ali Pektaş, 1 Şubat 2015, Pazar
(Haftanın Albümleri – Zaman Gazetesi)

İklim Değişikliğine Müzikal Haykırış – Ali Pektaş (Zaman) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.

Can Öktemer ve Sertan Şentürk, geçtiğimiz sene müzik grubu ile titiz bir çalışmanın ürünü olan “Cango’ya Türküler”i çıkaran Burak Kaya ile albümünü, müziğini ve Uludere katliamını konuştu.

Türküleri İnşaat İşçilerinden, Gündelikçi Kadınlardan Dinlemeyi Seviyorum

Uzun yıllardır caz ve klasik gitar icracısı olan Burak Kaya, geçtiğimiz sene müzik grubu ve Pınar Ayhan’la birlikte “Cango’ya Türküler” isimli albümü piyasaya sürdü. Popüler şarkı ve türkülerin yorumları ile Uludere için bestelenmiş bir klasik gitar eserinden oluşan albüm uzun ve titiz bir çalışmanın ürünü. Burak Kaya ile albümden yola çıkarak, türkü yorumları, caz ve klasik gitar, Uludere katliamı ve 90’lardaki müzik serüveni hakkında konuştuk.

Geçen sene Cango’ya Türküler isimli albümünüz piyasaya çıktı. Albümün ismini taşıyan Cango’nun özel bir anlamı var mı? Bize albümün hazırlanış süreci ve çalıştığınız müzisyenlerden biraz bahsedebilir misiniz?
Cango benim kedimin adı. Çok sevdiğim bir gitarcı olan Django Reinhardt’tan esinlenerek koymuştum Cango’nun adını. Albümdeki türkülerin hepsini ilk o dinledi, çok iyi bir dinleyiciydi. Son düzenlemeyi yaptığım gün öldü Cango. Onun adını vermek istedim albüme. Albüm çalışmasına 2010 yılı sonunda başladım. Düzenlemeler bittiğinde aklımda bir kadro vardı. Uzun yıllardır tanıdığım Pınar Ayhan, Yinon Muallem ve Meriç Demirkol’a projeyi sordum. Ozan Musluoğlu’nu tanımıyordum, ancak bir şekilde ulaştım. Hepsi destek verdiler. Kayıtlardan sonra, özellikle kontrbas ve vurmalı konusunda çok doğru bir seçim yaptığımı gördüm. Pınar’ın yorumu, albümü farklı bir noktaya taşıdı. Meriç’in soprano saksafondaki performansı da müthiş. Benim adıma bir başarı varsa, o da böyle müzisyenleri bir araya getirebilmek. 2012 yılının başında albüm hazırdı. Masrafları kendim karşılayacak olmama karşın, yayımlayacak firmayı ancak bir yılda bulabildim.

Caz formatıyla düzenlenmiş türkü ve popüler şarkıların yer aldığı albümlerine son dönem de sıklıkla karşılaşmaktayız. Cango’ya Türküler de benzer bir biçimde sınıflandırılabilecek bir albüm. Parça seçimlerini nasıl yaptınız? Düzenlemelerinizde ne gibi detaylara özen gösterdiniz?
Cazın yaygınlaşmasının anahtarı, sanırım bu tür düzenlemeler. Cazın, anavatanında da, popüler şarkılar ve yerel kültürle böyle bir bağı var. Ben albümdeki parçaları, sevdiğim türkülerin içinden seçtim. Melodik yapılarına olabildiğince sadık kalarak, hepsini yeniden armonize ettim. Eğer bir türkünün özünü içinizde hissediyorsanız, onu isterseniz blokflütle çalın, isterseniz ritmik, melodik yapısını tümüyle değiştirin farketmez. O özün sırrını müzik okulunda, bağlamada, tefte, zurnada, şivede bulamazsınız. O insanın kendi içinde bir yerde. Ben düzenlemeleri yaparken, sadece her şeyin o an istediğim, hissettiğim gibi olmasına özen gösterdim. Örneğin Aman Avcı’da önemli olan ritm, melodi, usül değil, yaralı bir dişi geyiğin, bir aşığın sesi. Onu duyabiliyorsanız arkası gelir. Halk müziği, tarihte hiçbir zaman otuz kişilik papyon kravatlı, konusuna hakim, ayrıcalıklı orkestralar tarafından çalınmamıştı. Şimdi de öyle olmasına gerek yok. Ben türküleri inşaat işçilerinden, gündelikçi kadınlardan, hasret çeken askerlerden dinlemeyi seviyorum.

Albümün tek özgün parçası ismini Uludere Katliamı’ndan alan “Uludere İçin Ağıt.” Uludere ile ilgili neler hissediyorsunuz? Türkiyeli sanatçıların bu katliam ile ilgili yeterli tepkileri olduğunu düşünüyor musunuz?
Bana göre Uludere, insanlığın turnusol kağıdı. Eğer bir gün Anadolu’da barışı kurabilirsek, bu Uludere’deki annelerin, babaların, kardeşlerin sesini duyabildiğimiz gün olacak. Uludere konusunda ne sanatçıların, ne sporcuların ne de başkalarının tepkisini yeterli buluyorum. Vicdanların bu kadar zincire bağlanabileceğini, insanların bu kadar zalim olabileceğini, Anadolu topraklarında ellerinde çocuklarının bedenlerinden parçalarla gezen annelerin bu kadar yalnız kalabileceğini inanın bilmiyordum. Belki de Uludere bize bunu öğretti, yaşadığımız toprakların, artık başka topraklar olduğunu.

Albümde cazın haricinde klasik gitar etkileri de göze çarpmakta. Aynı zamanda Uludere İçin Ağıt da popüler müzik albümlerinde görmeye alışkın olmadığımız bir çağdaş klasik gitar bestesi. Klasik gitar müziklerinizde ve duygularınızı aktarmanızda nasıl bir yere sahip?
Klasik gitar, benim ilk çalmaya başladığım saz. 30 yıllık zaman içinde farklı gitarlar çalsam da, elime aldığım zaman heyecanlandığım saz hala naylon telli, tahta gitar. Birkaç ay önce perdesiz gitar da çalmaya başladım. Onu çalarken de aynı heyecanı hissediyorum. Klasik gitarla, cazın ve klasik müziğin kesiştiği yerdeki müzikleri dinlemeyi de çalmayı da seviyorum.

Uzun yıllardan beri müzikle uğraşıyorsunuz. 90’lı yıllarda Ankara’nın müzik ortamını gördünüz ve tanınmış müzisyen Hakan Küçükçınar ile Çekirdek grubunda çaldınız. Bize biraz o dönemden bahsedebilir misiniz?
Hakan Küçükçınar, üniversiteden sınıf arkadaşım. Uzun yıllar birlikte müzik yaptık. Başkalarını taklit eden müzisyenlerin çok olduğu bir dönemde, kendi müziğini yapmak üzere yola çıkan gruplardan biriydi Çekirdek. Hakan, bugün aynı üretken çizgide kendi müziğini yapmayı sürdürüyor. 90’lar bizim için üniversite yıllarıydı. Ben bir yandan rock, pop, caz, latin müzikler, bir yandan da özgün müzik dediğimiz türden müzikleri dinliyordum. Modern Jazz Quartet’ten sonra Beatles daha sonra Grup Yorum gibi. Bu kötü bir şey değil elbette. Şimdiki aklım olsa, bunlardan sonra da Muharrem Ertaş’la Djivan Gasparyan dinlerdim. Bir müzisyen için oldukça zor yıllardı. Ben bazı şeylerin gerçekle bağını Gezi Parkı direnişinden sonra kurabildim. 90’lı yılların gençliği için direnmek, savaşmak, sokağa değil, şiir kitaplarına, şarkılara özgü, hayali kavramlardı. En azından benim zihnimde öyleydi. 12 Eylül darbe sonrasının, özellikle de Ankara’nın bir çıkışı olmayan labirentine bugün uzaktan bakabiliyorum. 2013 Haziranında gençler, sadece kendi dönemlerinin değil, geçmiş dönemlerin duvarlarını da yerle bir ettiler. Onlarla birlikte, şimdi yeniden özgürleştiğimizi, ayaklarımızı yeniden toprağa bastığımızı düşünüyorum.

Son dönemlerde Türkiye’de ve dünyada beğendiğiniz müzisyenler kimler? Dinlemekten hiç bıkmadığınız müzisyenler var mı?
Geçen aylarda çıkan Tamer Temel’in Bir Kedi Kara albümünü çok beğenerek dinliyorum. Keşke yenilikçi, kendi sesi olan bu tür albümler daha çok olsa. Serkan Özyılmaz, Burak Bedikyan, İmer Demirer, Önder Focan, Ozan Musluoğlu, Tuluğ Tırpan, Yavuz Akyazıcı ve adı şu an aklıma gelmeyen çok sayıda beğenerek dinlediğim müzisyen var. Dinlemekten sıkılmadığım müzisyenlerin başında Ralph Towner geliyor. Charlie Haden, Roland Dyens, Erkan Oğur, Gary Peacock, Lenny Breau, Richard Bona’yı da dinlemeyi seviyorum. Son zamanlarda severek dinlediğim Arjantin’li trompetçi Diego Urcola’nın Mates albümünü de dinlememiş olanlara tavsiye edebilirim.

AGOS Röportaj, 1.3.2014 »» »»

Türküleri İnşaat İşçilerinden, Gündelikçi Kadınlardan Dinlemeyi Seviyorum (Agos) yazısı ilk önce Burak Kaya üzerinde ortaya çıktı.